Radni dzielnicowi narzekali na problemy we współpracy z Urzędem Miasta przy decydowaniu o przeznaczeniu rezerwy celowej z budżetu miasta. Zgodnie z prawem, lubelskie rady dzielnic co roku mają do dyspozycji pewną kwotę (aktualnie 115 tys. zł.), którą mogą wskazać na wybrane przez siebie inwestycje w dzielnicach.

Zdaniem wielu z nich, urzędnicy dają zbyt mało czasu na przygotowanie listy inwestycji (czasem zaledwie 2 tygodnie), wymagając przy tym niedorzecznie wiele (np. wypełnienia tabeli z nazwami gatunków drzew, w przypadku radnych którzy chcieli zazielenić swoją dzielnicę). Natomiast w przypadku niewykorzystania pełnej kwoty przez daną radę dzielnicy, pozostałe pieniądze bezpowrotnie przepadają (tzn. wracają do budżetu miasta).

W związku z powyższym postanowiłem zapytać Urząd Miasta (w trybie dostępu do informacji publicznej), jakie inwestycje rady dzielnic zgłosiły do realizacji w ciągu minionych lat, oraz na jakim poziomie zostały one zrealizowane. Miasto ma dwa tygodnie czasu na udzielenie odpowiedzi.

Do rady zostali wybrani (wg liczby uzyskanych głosów): Anna Dąbrowska (Stowarzyszenie Homo Faber), ks. Piotr Drozd (Katolickie Stowarzyszenie Pomocy Osobom Potrzebującym AGAPE), ojciec Filip Buczyński (Hospicjum Małego Księcia), Piotr Zieniuk (Fundacja Kultury Enter), Edyta Długosz-Mazur (Lubelskie Forum Organizacji Osób Niepełnosprawnych), Marta Kurowska (Stowarzyszenie W Stronę Sztuki), Wacław Czakon (Fundacja Szczęśliwe Dzieciństwo), Wojciech Dec (Związek Stowarzyszeń Forum Lubelskich Organizacji Pozarządowych), Michał Stanowski (Stowarzyszenie Rekreacyjny Klub Nieprzetartego Szlaku) oraz Wojciech Bylicki (Bractwo Miłosierdzia im. Św. Brata Alberta).

Uczestnicy kongresu wysłuchali wykładu Jakuba Wygnańskiego nt. „Rada Pożytku – reprezentacja trzeciego sektora czy ciało doradcze?”. Poruszył m. in. problem niskiego poziomu identyfikacji obywateli z organizacjami pozarządowymi oraz spadającą liczbą osób angażujących się w działalność wolontariacką. Zwrócił też uwagę na zagrożenie wynikające z działania Rady Działalności Pożytku Publicznego.

W czasie kongresu odbyło się sześć sesji tematycznych, toczonych w kilkunastoosobowych grupach roboczych. Sam wziąłem udział w pracach grupy „Partycypacja obywatelska a trzeci sektor”. Dowiedziałem się o wielu lokalnych problemach innych organizacji pozarządowych w tej dziedzinie. Uczestnicy tej sesji zwracali uwagę na bierność urzędników w wielu kwestiach, niewystarczającą edukację obywatelską wśród młodzieży, zwracali uwagę na problemy w funkcjonowaniu rad dzielnic, na które urząd miasta nakłada często bardzo karkołomne zadania. Były też pozytywne komentarze, jak np. pomysł prezydenta miasta, aby na każde 100 mln zł przeznaczone na inwestycje drogowe, przekazano kilka mln zł na inwestycje w infrastrukturę rowerową. Rekomendacje płynące z pracy w tej grupie to potrzeba pogłębienia partycypacji obywatelskiej w Lublinie, zwiększenie dostępności i przejrzystości danych publicznych, wyrażono też troskę o takie funkcjonowanie nowo wybranej Rady Działalności Pożytku Publicznego, aby jej członkowie reprezentowali całe społeczeństwo Lublina, a nie swoje macierzyste organizacje.

Jednak Paweł Typiak, właściciel PadBaru nie zgadza się z zarzutami policji. „Przed otwarciem lokalu zasięgnęliśmy porad wśród wszystkich wydawców gier konsolowych w Polsce. Otrzymaliśmy odpowiedzi, że nikt w Polsce nie wydaje żadnej licencji na granie publiczne. Wszyscy wydawcy wyrazili chęć współpracy z nami i oznajmili, że chętnie będą wysyłać gry do grania w Padbarze.” – powiedział dla portalu gram.pl.

Choć sprawa może się ciągnąć długo, to po odzewie w Internecie widać, że opinia publiczna stoi po stronie Padbaru. Na facebooku powstał profil osób wyrażających wsparcie dla lokalu, który w ciągu dwóch dni zyskał ponad tysiąc trzystu zwolenników. Na nim znajduje się między innymi piosenka opisująca całą sytuację. Sam bar jest wciąż otwarty, z tym, że odwiedzający go grają teraz nie w gry konsolowe a planszowe…

Aby zagłosować wystarczy wysłać SMS o treści C00009 na numer 7122 (tak jak na grafice po prawej). Koszt jednego sms-a to złotówka plus VAT, który w zeszłym roku został podniesiony na 23%.

Jeśli nie zgadzasz się na podwyżki podatków, to zagłosuj na mnie w konkursie Blogroku.pl

Partia Demokratyczna od przyszłego roku nie będzie dostawać subwencji z budżetu państwa. W tym roku dostała ok. 1 mln zł (tutaj źródło, a to dzięki wyborom w 2007 roku i koalicji LiD). Środków tych nie wydano na kampanię wyborczą – demokraci.pl w wyborach parlamentarnych w 2011 roku wystawili 2 (słownie dwóch) kandydatów do senatu i ani jednej listy kandydatów do sejmu. W wyborach samorządowych rok wcześniej udało im się zarejestrować swój komitet wyborczy, ale nie wystawili żadnego kandydata (na kampanię wyborczą wydali 0 zł – tutaj sprawozdanie finansowe).

Skoro nie na kampanię wyborczą to na co? Otóż demokraci.pl wydali 457700,37 zł (słownie czterysta pięćdziesiąt siedem tysięcy siedemset i 37/100) na pensje (źródło: informacja o wykorzystaniu subwencji za 2010 rok, dostępna na stronie PKW)! Ponadto ponad 198 tys. zł na „ekspertyzy prawne, polityczne, socjologiczne i społeczno-ekonomiczne” – często wykonywane przez członków partii.

Jeśli chodzi o wyniki wyborcze, to warto wrócić do wspomnianych dwóch kandydatów do senatu, spod szyldu Partii Demokratycznej. Oboje uzyskali najsłabsze wyniki w swoich okręgach: Grażyna Szelc 3,65% w Krośnie a Henryk Kierzkowski 7,27% we Włocławku.

Powyższe fakty zdają się ukazywać główny problem demokratów.pl, jakim jest brak pomysłu na partię (stąd koncepcja na pójście do Palikota). Wydaje się, że władze ugrupowania mają jedynie „pomysł na siebie”. I tak nastąpi koniec demokratów.pl…

Leszek Miller i Janusz Palikot w sejmie. Źródło: gazetaprawna.pl

Właściwie wydawać by się mogło, że w mijającym roku w polskiej polityce nic się nie zmieniło. Po wyborach parlamentarnych nadal rządzi koalicja Platformy Obywatelskiej z Polskim Stronnictwem Ludowym. Prezesem Prawa i Sprawiedliwości nadal pozostaje Jarosław Kaczyński. Niby wszystko po staremu.

Ale prawdziwe zmiany zaszły po lewej stronie sceny politycznej. Do Sejmu przebojem wdarła się partia Janusza Palikota, ex-kolegi partyjnego Tuska i Komorowskiego. Natomiast najgorszy wynik wyborczy w swojej długiej historii zanotowało SLD. Nieefektywna zabawa w politykę Grzegorza Napieralskiego (np. liderami list wyborczych do sejmu byli jego partyjni sprzymierzeńcy, a nie najbardziej popularni politycy partii), doprowadziła do kompromitacji partii i zmiany przewodniczącego. W ubiegłym tygodniu nowym-starym szefem SLD został Leszek Miller. Ale wątpliwym jest czy jego przywództwo przyniesie partii potrzebne odświeżenie. Przecież Miller już raz był szefem SLD i jak wiadomo, nie skończyło się to dobrze. Wygląda więc na to, że w SLD wciąż trwa walka o wpływy w partii, a nie o wpływ na politykę.

Z ich słabości bez skrupułów korzysta Janusz Palikot. Powoli wyławia pojedynczych działaczy SLD. Pokazuje też, że jego partia jest bardziej skuteczna od SLD. Jeszcze przed pierwszym posiedzeniem sejmu Ruch Palikota zaprezentował swój antyklerykalizm, wnioskując o usunięcie krzyża z sali sejmowej. To powinno cieszyć lewicowego wyborcę. No chyba, że pamięta on czasy gdy Palikot wydawał prawicowe pismo „Ozon”…

W tym czasie udało mi się zintensyfikować działalność Rady Osiedla. Dzięki moim staraniom poprawiła się jakość Internetu w akademikach (zwiększono transfer o 500 mb na dobę), na miasteczku pojawiła się kolejna pralnia samoobsługowa, a wkrótce w każdym akademiku pojawią się pralki automatyczne. Powstało nowe logo ROA, strona internetowa oraz profil na Facebooku. Wnioskowałem m.in. o bezpłatne noclegi w akademikach na czas Kozienaliów, Andrzejek i Sylwestra, zamontowanie stojaków na rowery, większą ilość ławek, a ostatnio o lepsze oświetlenie uliczne na ul. Sowińskiego. Ubiegałem się o dofinansowanie na zakup telewizorów do domów studenckich.

Przeprowadziłem wiele własnych inicjatyw, m. in. akcję zbierania nakrętek w akademikach (w sumie kilkadziesiąt worków), ankietę nt. warunków zamieszkania w akademikach, wydanie i kolportaż informatora akademikowego. Nawiązałem współpracę z radami mieszkańców z akademików Uniwersytetu Przyrodniczego.

Zorganizowałem dwa turnieje piłkarskie oraz współorganizowałem dwa turnieje w tenisa stołowego dla mieszkańców akademików. W tym roku odbędzie się już trzecia edycja piłkarskich mistrzostw miasteczka. Mam nadzieję że stanie się ona cykliczną imprezą na miasteczku.

Współpracowałem z władzami uczelni, Prorektorem ds. Studenckich, Pełnomocnikiem Prorektora, Działem Obsługi Studenta, administrację domów studenckich, Zarządem Uczelnianym Samorządu Studentów. Reprezentowałem mieszkańców miasteczka akademickiego w Parlamencie Studentów UMCS.

Przez ten czas wiele się nauczyłem. Myślę, że to doświadczenie będzie procentować w przyszłości. A dziś życzę owocnej pracy i jak największej aktywności nowej Radzie Osiedla Akademickiego, na której czele po raz pierwszy stanęła kobieta.

Internauci przypomnieli sobie słowa Jarosława Kaczyńskiego, który kilka lat temu powiedział, że jeśli przegra wybory parlamentarne w 2011 roku, to da szanse w partii innym. W powyborczy wieczór, tuż po pierwszych, wciąż sondażowych wynikach wyborów, niczym grzyby po deszczu zaczęły powstawać na Facebooku strony przypominające o tych słowach, np.: „Jarek odejdź, obiecałeś”.

Faktycznie Kaczyński stwierdził w 2008 roku: „Jest takie powiedzenie, że do trzech razy sztuka, ale obawiam się, że dwie porażki to już będzie ilość wystarczająca. Jeżeli w 2011 roku wyborów nie wygramy, to ja pozostawię miejsce innym”. Wydaje mi się bardzo ciekawe, że internauci tak ochoczo chcą rozliczać z obietnic Jarosława Kaczyńskiego (na którego nie głosowali), ale nie wpadli na pomysł, aby rozliczać z tychże Donalda Tuska (na którego ugrupowanie zapewne większość internautów głosowała).

Dlaczego wymagamy od tych, których nie popieramy? Co nas obchodzi Jarek, przecież i tak głosujemy na Donka. Skupmy się więc na nim i jego obietnicach. Dla przykładu kilka obietnic z expose premiera Tuska: „ułatwienie młodym startu zawodowego”, „obniżenie podatków”, „ograniczenie deficytu”. Nie cisną Wam się na usta słowa „Donald obniż podatki, obiecałeś”?

W Lublinie komitety wyborcze płacą bardzo mało za możliwość wieszania plakatów (zaledwie 50 groszy za metr kwadratowy). Co prawda prezydent miasta wiosną chciał podnieść tę opłatę, ale nie zgodzili się na to miejscy radni, którzy w większości reprezentują PO i PiS.

Na ulicznych latarniach wisi już tak wielu kandydatów, że nie ma gdzie wcisnąć kolejnych. Niektórzy obsadzili po trzy plakaty na jednym słupie. Pod względem formatu największą megalomanią wykazał się Cezary Kucharski, którego plakaty mają ok. metr wysokości. Tuż przed rozpoczęciem roku akademickiego jego plakaty pojawiły się na latarniach pod Chatką Żaka.

Kilka dni wcześniej na placu Litewskim jeden z kandydatów do sejmu Nowej Prawicy mówił o „kolorowych ślepkach” postaci z plakatów wyborczych. Właściwie miał racje. Przy wykorzystaniu dostępnych technik graficznych, wygląd kandydatów na plakatów różni się od tego rzeczywistego. Naturę poprawiają zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Czasem wydaje mi się, że biorą oni udział w wyścigu o to, kto będzie ładniej wyglądał na plakacie.

Patrzą na mnie swoimi kolorowymi ślepkami, licząc na mój głos. Ale aby go otrzymać trzeba się wykazać czymś więcej niż umiejętnością korekty zmarszczek w programie graficznym. Mój głos może otrzymać kandydat, który ma dokonania w sferze społecznej oraz samorządowej. Kolorowe ślepka są nieistotne.